Restaurant Week – Restauracja u Artystów

W niedzielę zakończyła się kolejna edycja Restaurant Week Polska. Swoją ostatnią kolację postanowiłam zjeść w Restauracji u Artystów. Cieszyłam się na nią bardzo, bo od samego początku miałam upatrzone dwie pozycje w menu…

Na przystawkę – kaszanka 2.0.

Na dzień dobry na stole pojawił się hummus w trzech smakach (tradycyjnym, paprykowym i buraczkowym) z domowym, pulchniutkim chlebem. Lekko, miło i przyjemnie, chociaż przyznaję, że hummus jem z warzywami i w takim wydaniu najbardziej mi smakuje, a podanie z chlebem lekko mnie zaskoczyło. Hummus zniknął dość szybko, a po drugiej stronie stołu usłyszałam krótkie – „Dobre, szkoda, że nie było więcej. Czekam na resztę.”

Następnie pojawiła się ona – kaszanka. W dodatku zapiekana z kozim serem na pumperniklu i z sosem z moreli. Było to jedno z dwóch dań, na które bardzo czekałam wybierając się do Artystów. Połączenie kaszanki, którą zazwyczaj podaje się z cebulką czy duszonym jabłkiem, z kozim serem było bardzo dobrym pomysłem Szefowej Kuchni. W takiej odsłonie, kaszanka otrzymała nową twarz, bardziej wytrawną i elegancką, niż dotychczas. A mi, fance koziego sera, serce rosło z każdym kawałkiem, który trafiał do ust.

Danie główne – vege BOOM!

Propozycja dań głównych to wegeburger z domową brioszką. Zamiast mięsa w bułce znalazł się sezonowy bób i pokrzywa oraz mięta. Do tego jajko sadzone – kocham je, szparagi oraz konfitura z pomidorów. Całość dopełniły frytki z pieczonych warzyw korzennych. Była to naprawdę bardzo fajna opcja dla nie mięsożerców czy też osób, które za mięsem po prostu nie przepadają. To, co urzekło mnie w tym daniu najbardziej, to wykorzystanie obecnego sezonu warzywnego, który właśnie wchodzi w swój szczyt. Połączenie bobu z miętą oraz pokrzywą, tak często ignorowaną w kuchni, z jajkiem oraz szparagami, to prawdziwe wiosenno – letnie „boom” dla kubków smakowych…

Drugim głównym daniem była glazurowana noga kaczki z żurawiną, gołąbkiem leśnym z pęczakiem i kremową botwinką. Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę było efektowne podanie. A kwiat nasturcji był przysłowiową kropką nad „i”. Co do smaku – kaczka smaczna, choć osobiście wolę, gdy jest bardziej soczysta. Botwinka kremowa, delikatna, może ciut za bardzo delikatna w smaku. Brakowało mi większego akcentu żurawiny, bo bardzo ją lubię, jako dodatek do mięs. Nie małym zaskoczeniem był dla mnie gołąbek. Idealnie przygotowany pęczak z kremowym sosem grzybowym – i nawet gdybym dostała sam pęczak w takim wydaniu, zjadłabym bez gadania i jeszcze mlaskała z zachwytu.

A na deser – trochę śmieszno, trochę straszno

Deser był drugą rzeczą, na którą tak bardzo czekałam idąc do Artystów. Wiedziałam,
że go nie oddam. Dlatego pucharek, a raczej puchar z eton mess oddałam, ale oczywiście też spróbowałam. Bo deserów tak łatwo nie oddaję. Sos z truskawek, pokruszona beza, krem i ziemia czekoladowa. Eton mess to deser bałagan, chociaż taki bałagan to nic innego, jak prawdziwy artystyczny nieład uzupełniających się smaków.

I przyszedł czas na sernik… Kremowy z ciepłymi malinami i prażonymi płatkami migdałowymi. Gdy zobaczyłam go w menu, wiedziałam, że musi być mój. Bo chociaż sernikowa nie jestem, sernik od Artystów uwielbiam. I tu, niestety, zaczyna się mój koszmar albo tragikomedia. Sernik miał być zwieńczeniem kolacji. Niestety, rozczarowanie czy też zawód był równie duży jak moja radość na myśl o nim. I nie chodzi tutaj o smak, czy konsystencję. Nie. Ten kremowy sernik u Artystów, to moim zdaniem, jeden z najlepszych serników, jakie można zjeść w Olsztynie. Idealnie kremowy, na kruchym maślanym spodzie. Mistrzostwo. Jeśli kiedyś zawitacie na Kołłątaja 20 i zobaczycie w karcie kremowy/ nowojorski (bo czasami skrywa się i pod taką nazwą) sernik – zamawiajcie. Skąd więc mój zawód? Z porcji. Była ona tak mała, że nie zdążyłam na dobre poczuć smaku, a sernika już nie było.

Nie wiem, czy tylko ja miałam takiego pecha – szczerze, mam nadzieję, i to ogromną, że tak. Że to ja trafiłam na tak skromny kawałek podczas całego Festiwalu. Nie wyobrażam sobie rozczarowania osoby, która pierwszy raz wybrała się od Artystów skuszona naprawdę ciekawymi i smacznymi propozycjami menu na Restaurant Week. I szczerze wierzę, że była to jednorazowa wpadka podczas Festiwalu. A że trafiła na mnie? Cóż…O dawna wiem, że w życiu nie zawsze można mieć wszystko…Ale chociaż szwy w moich letnich spodenkach odetchnęły z ulgą.

Podsumowując – Artyści przygotowali naprawdę ciekawe menu. Zarówno mięsne jak i wege. Dania były naprawdę bardzo ciekawe, do tego ładnie podane, i co najważniejsze smaczne. Mam nadzieję, że Ich przygoda z Restaurant Week dopiero się zaczyna, bo potencjał jest bardzo duży i warto to wykorzystać .

Woda w jedzeniu. Czyli ile wody pochłania to, co jemy.

Dziś o jedzeniu ale w innym wydaniu. Każdy z nas je to, na co ma ochotę i rzadko zastanawia się, jaki ma to wpływ na nasze środowisko. Nie chodzi tu tylko o zaśmiecanie otaczającego nas świata, czy to poprzez plastikowe woreczki, czy brak odpowiedniej segregacji śmieci. Mało kto z nas zastanawia się nad tym, jak to, co jemy wpływa na zużycie wody.

Każdy z nas wie, że należy zakręcać wodę w kranie, nastawiać pranie, gdy uzbiera nam się cała pralka, lepiej używać zmywarki, niż zmywać naczynia ręcznie. Długą kąpiel w wannie lepiej zastąpić szybkim prysznicem, rozmrażać jedzenie poprzez wcześniejsze wyjęcie go z zamrażarki itp. Instalować ekonomiczne baterie zlewozmywakowe, oszczędnie spłukiwać wodę oraz dbać o szczelność kranów. Zbierać deszczówkę do podlewania roślin.

Wszystko wydaje się łatwe i w miarę nieskomplikowane. Problem pojawia się, gdy przejdziemy do jedzenia i ilości wody, która jest potrzebna do jego wyhodowania.

Ślad wodny – co to takiego?

Zwolennicy wegetarianizmu, jak i weganizmu podnoszą głos, że jedzenie mięsa, a tym samym jego hodowla powoduje ogromne zniszczenia dla środowiska. Chodzi tu nie tylko o emisję gazów cieplarnianych, które są produkowane ze zwierzęcych odchodów. Coraz częściej, choć nie tak często jak o śladzie węglowym, słyszymy o tajemniczym śladzie wodnym.

Czym on jest? To suma pośredniego i bezpośredniego zużycia wody przez konsumenta. Mówi się o nim w kontekście produktów, do których powstania potrzebna jest woda. Pośrednie zużycie wody to ilość wody, która została użyta do produkcji danego produktu- zarówno roślinnego, jak i mięsnego.

Przewiduje się, że w 2050 roku na ziemi żyć będzie do 9 miliardów ludzi i już teraz wiadomo, że jeśli nie zmienimy naszych nawyków żywieniowych oraz podejścia do tematu oszczędzania wody, nie wystarczy jej by wyprodukować żywności dla przewidywanej liczby ludności.

Co my możemy zrobić? Możemy robić mało, a jednocześnie bardzo dużo. Podstawą naszych działań powinna być świadomość tego, ile zużywa się wody np. do produkcji soku czy mięsa.

Ile wody ma w sobie mój hamburger a ile guacamole?

Do produkcji 1 kg wołowiny potrzeba 14.500 litrów wody. Kilogram wieprzowiny to 5.990 litrów wody. Drób, który tak lubimy jeść i swojego czasu zalecany był ze względów zdrowotnych, nie jest mniej oszczędny, bo do 1 kilograma zużywane jest 4.330 litrów wody.

Ale żeby nie było, że jedynie produkcja mięsa oraz hodowla zwierząt pochłania ogromne ilości wody… Czy wiecie, że do produkcji zaledwie 1 filiżanki kawy potrzebne jest 140 litrów wody? Herbaty – 30 litrów. Wbrew pozorom, wyprodukowanie produktów pochodzenia roślinnego czy ze zbóż, również pochłania dużo wody. Produkcja kilograma ziemniaków wymaga 290 litrów wody – a nasze ukochane chipsy? Ich kilogram to aż 1.040 litrów wody(!). Wodny koszt kapusty to 280 litrów, sałaty 240 litrów, dużego pomidora – „tylko” 50. Jednak już produkcja kilograma ketchupu i przecieru pomidorowego to ponad 700 litrów wody. Do przygotowania bochenka chleba potrzebujemy 462 litrów, kilogram ziaren pszenicy pochłania 1.000 litrów, a ryżu prawie 3.000. Jedno jajo to inwestycja 200 litrów.

Jestem pewna, że każdy z Was minimum raz jadł awokado. Sama uwielbiam guacamole, jednak przyznaję, mam co do niego mieszane uczucia i to bardziej, niż do mięsa. Dlaczego? Bo do wyprodukowania jego kilograma zużywane jest 600 litrów wody. Tylko do samej produkcji. A ile wody pochłania jego zapakowanie oraz transport? Jego droga z miejsca uprawy do naszych domów to ogromny, jak na produkt wege, ślad węglowy. Awokado, choć zdrowe dla nas, nie jest do końca zdrowe dla środowiska. Dlatego zawsze, gdy słyszę głosy przeciwników diety mięsnej, podaję im przykład awokado. Skoro chcemy dbać o środowisko, musimy być dalekowzroczni, bo czasami, jak w przypadku uprawy awokado, istnieje drugie dno- pomijając koszta i wpływ jego transportu na środowisko. Nie mówi się głośno o tym, że pod awokado wycinane są lasy w m.in. Meksyku. I są to naprawdę olbrzymie ilości leśnych hektarów (podobno sady awokado w Michoacan zajmują powierzchnię ok. trzech Warszaw). Więc czy awokado jest dużo lepsze od steka czy hamburgera?

Chcąc być odpowiedzialnym konsumentem…

Powinniśmy zastanowić się, ile zrobionych kaw i herbat w ciągu dnia nie dopijamy i wylewamy. Jakie produktu kupujemy i które najczęściej wyrzucamy. Czy naprawdę musimy codziennie jeść mięso, awokado czy inne owoce i warzywa, które nie są na co dzień dostępne na naszych terenach. Zwracajmy uwagę w sklepie na to, jaki numer mają jajka, które kupujemy, by nie pochodziły one od kur z chowu klatkowego.

Nie powiem Wam, byście zrezygnowali z mięsa, chipsów i awokado- sama uwielbiam te rzeczy. Jednak ograniczyłam, czy też staram się ograniczać ich spożywanie. Kupując owoce i warzywa, wybieram te, które mają dużo wody w swoim składzie (ogórki, sałata, pomidory, truskawki) – dzięki temu dostarczam organizmowi nie tylko potrzebne witaminy i minerały, ale też i wodę. Dzięki temu dbam o odpowiednie nawodnienie. Kupując produkty lokalne oszczędzam wodę i ślad węglowy, który powstałby i powstaje przy zakupie rzeczy, które trzeba eksportować. Staram się żyć zgodnie z ideami less i zero waste- szanuję jedzenie, staram się je wykorzystywać tak, by nie wyrzucać lub wyrzucać jak najmniej. Nie zawsze się to udaje, ale cały czas się uczę, dzięki czemu kontroluję zużycie wody w kuchni.

A jak zmniejszyć zużycie wody w kuchni?

O ile bardzo dużo mówi się o oszczędności wody w łazienkach, o tyle ten temat w kuchni wciąż raczkuje (nie mam tu na myśli przejścia ze zmywania ręcznego na zmywarkę). Co możemy zrobić, by zredukować zużycie wody w kuchni? Jest kilka sposobów, aby woda w kuchni była wykorzystywana kilka razy bez efektu „fuj”:

  1. Jeśli nie solicie wody do gotowania ziemniaków – nie wylewajcie jej. Doskonale się sprawdzi, jako płukanka do włosów (dzięki minerałom, które znajdują się w ziemniakach), czy do obmycia ciała, sprzątania albo do podlania kwiatów.
  2. Makaron do rosołu, czy też innej zupy, nie musi być gotowany w oddzielnym garnku. Wystarczy wrzucić go kilka min przed zakończeniem gotowania i gotowe.
  3. Jeśli już gotujecie oddzielnie makaron, wykorzystajcie tę wodę do włoskich sosów. Jest ona słona i ma w sobie gluten, a to doskonale wpływa na gęstość i aksamitność sosów.
  4. Wodę po ugotowanej kaszy jęczmiennej wykorzystajcie jako bazę do lemoniady. Nie tylko pomoże ona w trawieniu ale też nawodni organizm i obniży poziom złego cholesterolu.
  5. Starajcie się gotować jednogarnkowe potrawy.
  6. Dbajcie o niemarnowanie jedzenia- szanujmy je. Jeśli kupujemy całe kurczak, ryby, itp., czy większe kawałki mięsa a także warzyw, starajmy się wykorzystać wszystkie jego elementy- czy to na wywar, czy do samego dania. Szanujmy i doceńmy zarówno pracę hodowcy, jak i zwierzęcia, którego życie zostało poświęcone, byśmy my mogli żyć.

Woda to…

Dla jednych H2O, dla innych jest to wspólne dobro, o które starają się dbać, bo widzą, co dzieje się z klimatem, ile wody zużywamy na co dzień, jak bardzo wyczerpujemy jej limity. Są świadomi tego, ile jej zawdzięczamy. Dla innych woda to produkt. Towar rynkowy, na którym chcą i już zarabiają i planują zarabiać jeszcze więcej, bo każdy z nas jej potrzebuje.

Woda w jednym słowie to ŻYCIE. Co więcej, życie nie tylko nasze. Dlatego dbajmy o nią, szanujmy, oszczędzajmy. Nie bądźmy egoistami, bo nie jesteśmy na świecie sami… A po nas będą inni – pamiętajmy o tym.

#kontrolujzuŻycie

Post powstał w ramach kampanii społecznej Kontroluj zuŻycie.

Restaurant Week – Restauracja Gardenia- ukryty „ogród” w centrum miasta

Restaurant Week – festiwal jedzenia, festiwal restauracji, festiwal nas- foodies, wielbicieli dobrego jedzenia, niebanalnego połączenia faktur i smaków. Dla restauracji to szansa na pokazanie się z innej strony niż codzienne menu, szansa na przysłowiowe wyjście z szafy, a dla nas – gości, szansa na spróbowanie degustacyjnego menu oraz zmrożonej Coca – Coli czy Martini, bo o dobrym towarzystwie przy stole nie muszę wspominać. Od kilku edycji Restaurant Week’i charakteryzowała idea szanuj i kochaj jedzenie. W tej edycji, oprócz tych dwóch, jakże bardzo ważnych w dzisiejszych czasach haseł, dołączyło hasło „Wiwat!”. Wiwat My, Rodzina, Przyjaciele, Jedzenie, Kolacje…Restauracje. W skrócie wszystko to, co ostatnimi dniami zostało nam w pewien sposób nie tyle odebrane, co w dużej mierze ograniczone.

Gdy tylko zobaczyłam „reaktywację” tej edycji miałam swoją listę „must have”, na której znalazła się Restauracja, od której przyszło mi rozpocząć Festiwal. Nie będę kłamać, mimo bardzo ciekawych menu, w których znaleźć można sezonowe produkty, a także ukłon w stronę tradycyjnej kuchni, szłam na kolację lekko zdystansowana i z mocną rezerwą. Wiem, że Restauracja Gardenia przy Hotelu Villa Pallas to nie top kierunek wśród propozycji na Warmii i Mazurach. Jednak Ci, którzy mieli okazję mnie poznać wiedzą, że lubię robić rzeczy po swojemu, czasami pod prąd… Ale zawsze to, co robię, jest moje. Ale do rzeczy, a w tym wypadku… do jedzenia.

Menu A, to opcja dla mięsożerców, a w nim:

  1. Krem z zielonych warzyw z prażonymi migdałam

To co mnie zaskoczyło, to duża porcja jak na przystawkę. Głęboki talerz wypełniony po brzegi gęstym, aromatycznym i pięknie zielonym kremem. Do tego prażone migdały… Sycący, delikatny i wywarzony w smaku… I bardzo żałowałam, że krem powędrował prawie w całości do Asi , z którą miałam przyjemność zjeść kolacją. Jednak nie byłabym sobą, gdybym nie spróbowała od niej łyżki zupy… No dobrze, zjadłam więcej, niż łyżkę i wracając na swoje miejsce oblizywałam ją z uśmiechem na twarzy.

2. Udo z kaczki, sos żurawinowo – wiśniowy, gnocchi i karmelizowane buraki

Siadając do stołu omawiałyśmy każde danie i ustaliłyśmy, że kaczka będzie Asi. Ale oczy zaświeciły się nam obu, gdy drugie danie zostało podane. Udo było przygotowane idealnie. Nie raz miałam przyjemność jeść kaczkę, a ta była jedną z lepszych, które miałam okazję spróbować. Delikatne, soczyste mięso, które tak cudownie odchodziło od kości rozpływało się w ustach zaraz po tym, jak do nich trafiało. Dodatkowo sos żurawinowo – wiśniowy, który podbijał jej smak. Uwielbiam takie połączenia. A co do kaczki? Oczywiście buraczki. Te delikatnie skameralizowane i słodkie. Całość dopełniały mięciutkie gnocchi skryte w chrupiącej skorupce po podsmażeniu na maśle…

Menu B, to propozycja dla tych, którzy za mięsem nie przepadają, czyli:

Chłodnik z botwinki i jajko

NIe jestem fanką chłodników. Mam z nimi zawsze problem, dlatego poczułam lekki strach, że i tym razem będzie podobnie i odsunę talerz po kilku łyżkach, a porcja, tak samo jak w przypadku kremu z warzyw była naprawdę duża. Tak się nie stało. Ten chłodnik to strzał w dziesiątkę na zakończenie upalnego dnia. Gęsty, z dużą ilością botwinki i dobrze doprawiony, bez częstej kwaskowatości. Piękny różowy kolor, do tego jajko i koperek. Kwintesencja lata i sezonowości w polskiej kuchni.

2. Tagliatelle z kozim serem, czosnkiem, chilli, szalotką i szpinakiem.

Przyznaję, na to danie czekałam. To ono zadecydowało o moim wyborze, by sprawdzić Gardenię. Kocham kozi ser. A w połączeniu z makaronem i szpinakiem mogłabym go jeść codziennie. Ostrość koziego sera podkręcona czosnkiem i chilli, a zwłaszcza tego ostatniego, nie raz sprawiła, że brakowało mi oddechu. Wydawać by się mogło, że makaron to proste i zwyczajne danie, tutaj po raz kolejny potwierdziło się zdanie, że prostota jest najlepsza. I z wielką radością oraz satysfakcją odłożyłam widelec na pusty talerz.

Jeśli chodzi o deser, to był on taki sam w przypadku obu menu. Były to lody z bitą śmietaną, owocami i miętą.

Ukrywać nie będę, że przy przeglądaniu menu, w momencie gdy doszłam do deseru pojawiło się u mnie uczucie lekkiego rozczarowania. Po tak ciekawych propozycjach na deser przygotowano lody. Tylko i aż. Spodziewałam się wymyślnej bezy, ciekawego ciasta. Czegoś. Sama nie wiem czego, ale nie lodów. Przepraszam. I przepraszałam i przeproszę raz jeszcze za taki osąd. Przy tak sytym menu, w którym są tak różne smaki, podanie deseru, który nie byłby tak lekki jak lody, byłoby złem. A po chilli wręcz o nich marzyłam. Lody (truskawka z kawałkami owoców, wiśnia i czekolada – bardzo, bardzo czekoladowe) podane z bitą śmietaną, słodko – kwaśnymi owocami, w tym truskawkami, na które właśnie rozpoczął się sezon i pokruszoną bezą. Niby nic wymyślnego. Ale czy deser musi być wyszukany, by spełniać swoje zadanie? Nie. I przykład w Gardenii jest tego potwierdzeniem.

Zakończyłam kolację naprawdę bardzo zadowolona. Przygotowane dania były bardzo równe i wbrew początkowym odczuciom nie znalazłam w nich słabego punktu. Myślę, że osoby, które zaryzykują i wyłamią się ze schematów i wybiorą się do Gardenii nie będą żałować. Wręcz przeciwnie, przekonają się, że restauracje przy hotelach, a Gardenia na pewno, mają dużo dobrego do zaoferowania. Nie tylko w ramach Restaurant Week’a. I tu, mała dygresja. Gdy tylko usiadłyśmy z Asią przy stole, zaczepiła nas Pani, która zatrzymała się w Hotelu wraz synem, i z wielkim uśmiechem serdecznie i pełna euforii zachęcała i namawiała nas na sandacza, bo jest przepyszny, a jej syn, który jest niejadkiem zjadł całego i powiedział, że nigdy nie jadł tak dobrej ryby. Jeśli macie dzieci, wiecie, że są one wyjątkowo wymagającymi i krytycznymi degustatorami. Więc niech i ta historia będzie rekomendacją kuchni w Gardenii.

Czy żałuje wyboru? Nie. Czy jeszcze raz postawiłabym na Gardenię, jako swój debiut ambasadorki Festwialu? Zdecydowanie. Zachęcam do ryzyka, do chodzenia do miejsc, o których nie jest głośno. Ponieważ wiele z nich jest jak ogród, którym trzeba się zająć, a Ci z Was, którzy czytali „Tajemniczy ogród” pamiętają, że ryzyko i zaopiekowanie się niepozornymi miejscami potrafi zdziałać wielkie rzeczy. W przypadku Restauracji Gardenia, będą to też naprawdę smaczne rzeczy.

Ps. Jeśli wahacie się, czy odwiedzić Restaurację Gardenię ze względu na obecną sytuację, spokojnie – na wejściu czekają na Was płyny do dezynfekcji, instrukcja, jak zachować się na miejscu oraz informacja, że Hotel, a tym samym Restauracja są dostosowane do dzisiejszych czasów. A nasza Pani Kelnerka (przesympatyczna i miła) była w maseczce, więc przestrzegane są wszystkie wytyczne dla zapewnienia bezpieczeńtwa zarówno gościom jak i personelowi.

Marchewka w duchu zero waste

Czy Wy też czasem przegapicie moment świeżości warzysz, które macie w domu? Ja, z przykrością, przyznaję, że tak. Mimo, że staram się kupować ich mało, a często, by zawsze były świeże, to zdarzają się niedopatrzenia i nagle, z pięknej rzodkiewki czy marchewki robi się coś, co nią jest ale już na nią nie do końca wygląda.

I choć staram się dobrze przechowywać warzywa i owoce, by przedłużyć ich żywot, to… Dobrze jest też znać sposoby na warzywa i owoce drugiej świeżości. I wtedy z pomocą przychodzi mi m.in. książka Sylwi Majcher – Gotuję, nie marnuję. Kuchnia zero waste po polsku. I to w niej właśnie znalazłam prosty, szybki i smaczny sposób na taką zapomnianą marchewkę.

Karmelizowane marchewki z sezamem wg Sylwi Majcher

  • marchewki
  • masło
  • miód
  • sezam
  • natka pietruszki
  • sól wg uznania

Marchewkę myjemy, obieramy (jeśli jest to młoda marchew wystarczy ją wyszczotkować podczas mycia) i kroimy w kawałki. W garnku gotujemy osoloną wodę. Gdy już będzie wrzeć, wrzucamy marchewki i gotujemy 3 minuty. Po ich upływie odcedzamy i lekko osuszamy marchewki. Na patelni lub w garnku roztapiamy 3 łyżki masła i dodajemy do nich marchewki, które przesmażamy ok 5 min. Następnie dodajemy łyżkę miodu i dusimy przez 2 minuty. Od czasu do czasu możemy przemieszać marchewki, by pokryły się sosem. Gotowe marchewki, po lekkim przestudzeniu posypujemy sezamem i natką. Można je też polać sosem, a jeśli wyszło nam go sporo, możemy pomoczyć w nim kawałki chleba- są pyszne i polecam nawet lekko czerstwe kawałki, które niczym gąbka wchłonął sos i będą rewelacyjnym dodatkiem do marchewki czy też po prostu jako przekąska.